Vorige week zondag hoorde ik in De Verwondering Stine Jensen het citaat van Søren Kierkegaard delen:
“Durven is even je evenwicht verliezen, niet durven is jezelf verliezen.”
Het raakte me. Niet alleen omdat het een prachtige uitspraak is, maar omdat ik in mijn eigen leven én in mijn werk als systemisch coach en organisatieadviseur dagelijks zie hoe waar deze woorden zijn.
We hebben allemaal momenten waarop we voor een keuze staan: blijven we op bekend terrein, of zetten we een stap in het onbekende? Vaak voelt dat laatste spannend, ongemakkelijk of zelfs bedreigend. Toch is het juist in dat moment – het moment waarop we ons evenwicht verliezen – dat er ruimte ontstaat voor iets nieuws. Voor groei, ontwikkeling en verandering.
In systemisch werk zie ik vaak hoe patronen en overtuigingen mensen vasthouden in het vertrouwde. Pas wanneer iemand de moed heeft om even uit balans te raken, om een nieuw perspectief toe te laten, kan er werkelijk iets verschuiven. Dat geldt in familiesystemen, maar net zo goed in teams en organisaties. Moed en groei gaan hand in hand.
Als ik terugkijk op mijn eigen pad, zijn het precies die momenten van onzekerheid en ongemak die mij verder hebben gebracht. Ze leerden me niet alleen wie ik ben, maar ook wat ik wil bijdragen.
Durven vraagt niet om roekeloosheid. Het vraagt om bewust kiezen voor iets nieuws, ook als je hart sneller klopt van de spanning en je niet weet hoe het zal aflopen.
Wanneer heb jij voor het laatst iets gedurfd dat spannend was, maar je veel heeft gebracht?
