De liminale fase. Dat onbestemde tussenin of ondertussen. Die periode waarin het oude niet meer klopt, maar het nieuwe er nog niet is.
Je kent ’m misschien persoonlijk.
Als je voelt dat je weg wilt uit je baan, maar nog niet weet waarheen.
Na een scheiding, wanneer alles opnieuw vorm moet krijgen.
Als zekerheden wegvallen en je identiteit nog even niet meebeweegt.
Maar hij bestaat óók in teams en organisaties.
Wanneer het oude werkbare niet meer werkt.
Oude structuren losgelaten moeten worden, terwijl het nieuwe nog geen bedding heeft.
In die fase stelt het systeem menselijk én collectief steeds dezelfde vraag:
Overleef ik dit wel?
En dus gaan we versnellen.
Fixen.
Oplossen.
Of teruggrijpen naar wat bekend was.
Terwijl juist de liminale fase zo essentieel is.
Hier wordt afscheid genomen.
Hier wordt gerouwd.
Hier ontstaat ruimte voor iets nieuws.
Maar ja…
Het schuurt en het doet pijn.
En we zitten er liever niet te lang in.
Toch zit hier de groei.
Niet in het snel doorpakken, maar in het uithouden.
In erkennen dat dit ongemak erbij hoort. Dat het geen fout is in het proces, maar bij het proces hoort.
De vraag is dus niet:
Hoe kom ik hier zo snel mogelijk uit?
Maar:
Wat wil hier in mij of in ons ontstaan?
