Het klinkt misschien romantisch: ‘Jij moet mij gelukkig maken.’ Maar het is een opdracht die niemand kan vervullen.
Wanneer je als kind het gevoel had dat je niet echt werd gezien, dat je ouders emotioneel niet beschikbaar waren of vooral met zichzelf bezig waren, kan er iets ontstaan wat je je hele leven meedraagt.
Misschien leerde jij al jong om voor je vader of moeder te zorgen. Om je aan te passen. Om te dragen wat eigenlijk niet van jou was. Je werd groot in het zorgen voor de ander, terwijl er niemand echt voor jou zorgde.
Dat patroon neem je vaak onbewust mee. Naar je partner. En soms ook naar je leidinggevende. Je blijft verlangen naar wat je als kind zo hebt gemist: gezien worden, erkenning krijgen en onvoorwaardelijke liefde ontvangen.
Zonder dat je het doorhebt, leg je de verantwoordelijkheid voor jouw geluk bij de ander.
Ik weet zelf heel goed hoe dat voelt.
De periode waarin ik zonder partner was, was niet mijn eigen keuze. Toch is die achteraf een van de grootste cadeaus van mijn leven geworden.
Ik leerde dat geluk niet bij een ander begint, maar bij mezelf.
Ik leerde gelukkig te zijn met mezelf op de bank. Zonder bevestiging van buitenaf. Zonder iemand nodig te hebben om mij compleet te maken.
Vanuit die plek verandert alles.
Dan wordt een relatie geen plek waar je iets komt halen, maar een plek waar je iets kunt delen.
Dan kun je zeggen:
‘Dit heb ik nodig.’
‘Hier verlang ik naar.’
‘Dit betekent liefde voor mij.’
Niet omdat de ander verantwoordelijk is voor jouw geluk, maar omdat je samen mag bouwen aan iets moois.
Je partner is niet verantwoordelijk voor jouw geluk. Dat ontstaat van binnenuit.
Juist dan kan de ander een prachtige aanvulling zijn, in plaats van een noodzakelijke opvulling van wat ooit ontbrak.
