Mijn moeder is nooit echt een dochter geweest. Haar ouders overleefden de Tweede Wereldoorlog niet. De vrouw die haar opvoedde, eigende haar toe. Nam de plek in van de biologische moeder terwijl ze dat niet was. Op haar twaalfde hoorde mijn moeder dat deze vrouw niet haar echt moeder was.
En mijn moeder werd ook zelf moeder. Zonder dat ze zelf ooit die veilige bedding had gekend.
De relatie met je moeder is vaak vanzelfsprekend én complex. Je dankt haar je leven. Als kind heb je haar nodig, haar aandacht, haar liefde, haar ogen die je echt zien.
Maar wat als je moeder zelf iets tekortkwam?
Wat als zij niet kón geven wat ze zelf nooit gekregen heeft?
Dan gaan dochters dragen.
Dan wordt liefde verwarring.
Dan blijf je als kind te lang zorgen, hopen en wachten.
Of ga je later in je volwassen leven alsnog halen wat er ooit ontbrak;
bij je partner of op je werk bij je leidinggevende of in je vriendschappen.
Wil je dat patroon doorbreken, zoals ik dat ook heb doorbroken?
Begin dan bij jezelf, bijvoorbeeld door eens een familieopstelling bij te wonen. Geen quick fix, wel een manier om te kijken wat er in de diepte speelt.
📷 Een foto met mijn moeder, die gemaakt is tijdens de uitreiking van de Literaire Parel waar ik de prijs won voor het Populairste Boek. Ik kan haar helemaal nemen zoals ze is, met al haar moois, minder moois en alles wat ze me niet heeft kunnen geven.
