Eind maart was ik te gast in ’t Clockhuys in Haren voor een lezing over mijn autobiografische roman Wat is haar naam?. Het was een bijzondere lunchbijeenkomst met een warme, open sfeer, waarin ruimte was voor verhalen, vragen en herkenning.
In mijn boek neem ik de lezer mee in mijn eigen levensverhaal. Het is een zoektocht naar waar we vandaan komen en hoe het verleden van een familie doorwerkt in het leven van volgende generaties. Patronen die soms generaties lang blijven bestaan, en de onbewuste loyaliteit aan je familiesysteem die invloed heeft op de keuzes die je maakt in je eigen leven.
Tijdens de lezing vertelde ik openhartig over die zoektocht. Wat deze middag extra bijzonder maakte, waren de vragen uit de zaal. Ze waren betrokken, nieuwsgierig en soms ook heel persoonlijk. Zo vroeg iemand of mijn zoon ook last heeft van verlatingsangst. Een mooie vraag, waar ik nu nog geen antwoord op kan geven. Ik hoop het in ieder geval wel. Door mijn eigen verlatingsangst aan te kijken en te helen, verwacht ik dat mijn zoon er zelf minder last van zal hebben. Deze vraag laat zien hoe sterk familiepatronen doorwerken, maar ook hoeveel hoop en beweging er mogelijk is wanneer je ze onder ogen ziet.
Na afloop ontstonden er mooie gesprekken. Over hoe het verleden van een familie, soms generaties terug, nog voelbaar kan zijn in het heden. Over wat we onbewust meedragen en over de mogelijkheid om patronen te doorbreken en een eigen plek in te nemen.
Wat mij persoonlijk het meest raakte, was het besef dat verandering begint bij nieuwsgierigheid en aandacht. Dat kleine stapjes als een vraag of een gesprek een groot verschil kunnen maken, zowel voor jezelf als voor de volgende generatie. Het is precies dit soort momenten die laten zien waarom familiegeschiedenis ons allemaal raakt.
Soms begint alles simpelweg met de vraag: waar komt dit eigenlijk vandaan?
