Waarom is het soms zo moeilijk om van het proces te genieten?
Vanochtend had ik een gesprek met een goede vriendin. We zijn van dezelfde leeftijd. Zij is de middelste van drie zussen, dochter in een boerengezin. Ik de jongste van twee met een oudere broer, met een vader en moeder werkzaam in het onderwijs. Beide vrouw, opgegroeid in de jaren ’80 en ’90.
We merkten iets bijzonders: we lijken pas écht tevreden te zijn als het eindproduct er is. Het maak- of denkproces, dat tijd kost en waarin je soms doelloos lijkt rond te draaien. Dat voelt vaak als ‘nog niet goed genoeg of ik heb vandaag niks gedaan’. Pas als het eindresultaat er is, kan er een ✅ achter.
Waarom kunnen we niet gewoon genieten van het proces zelf? Van het experimenteren, uitproberen, twijfelen, falen, bijstellen en ontdekken?
Ik ben benieuwd: herken jij dit? Merk jij ook dat je vooral naar het eindresultaat kijkt, of lukt het je om het proces te waarderen en hoe doe je dat dan?
