Vroeger was het bij ons thuis simpel. Dat was de regel. Niet zeuren, niet voelen, gewoon dóórgaan.
Ik heb lang gedacht dat dat normaal was. Dat luisteren naar je lichaam hetzelfde was als “aanstellen”. Dat pijn iets was om weg te drukken. Maar hoe harder ik wegdrukte, hoe harder mijn lichaam op den duur begon te schreeuwen.
Later in mijn eigen moederschap, in mijn werk met ouders en kinderen, en door de inzichten van o.a. Bibi Schreuder ben ik anders gaan kijken.
In het boek “Ik ben een kind, dus ik voel waar mijn ouders zijn”, beschrijft Bibi Schreuder zo scherp hoe kinderen vaak spiegelen wat in de gezinsdynamiek niet erkend of geheeld is. Niet omdat ze lastig zijn, maar omdat ze verbonden zijn. Een kind voelt mee, soms meer dan wij beseffen.
En ook in deze podcast van het Bert Hellinger Instituut waarin Bibi in gesprek gaat met Christopher van Drie vielen er weer de nodige kwartjes.
Het zette me aan het denken, wat laat een kind eigenlijk zien wanneer het ziek wordt? Welke dynamiek of spanning in het systeem vraagt om aandacht?
Ik zie het dagelijks in mijn werk en merk het ook thuis bij mijn eigen puber:
Wanneer een ouder iets in zichzelf aankijkt, ontspant het kind vaak mee.
Gezondheid is niet alleen fysiek, maar ook relationeel en systemisch.
Dus misschien is de vraag niet: Heeft mijn kind koorts?
Maar:
Wat wil er gezien worden?
