Het leven gaat, het loopt, het kuiert,
’t is in de weer, het rent, het luiert,
soms staat het leven even stil
en doet precies wat of het wil,
maar al vliegt het uit de baan,
laat gaan dat leven . . . laat maar gaan.
Het leven gaat zijn eigen gang,
of je blij bent, boos of bang,
soms strompelt het, ’t is geen gezicht,
alsof het rondes achter ligt,
maar morgen loopt het weer vooraan,
laat gaan dat leven . . . laat maar gaan.
Het leven gaat, laat maar stoeien,
niet al te veel er mee bemoeien,
het kent zijn koers en bovendien
het ziet veel meer dan ogen zien,
al lijkt het soms op hol te slaan,
laat gaan dat leven . . . laat maar gaan.
Het leven gaat, het weet van wanten,
en na een poos van lanterfanten,
kiest het weer voor volle vaart,
het kent de wegen op de kaart,
die nergens opgetekend staan,
laat gaan dat leven . . . laat maar gaan.
Toon Hermans beschrijft in dit prachtige gedicht het leven als een aaneenschakeling van licht en donker, van vreugde en verdriet. Hij benadrukt de vergankelijkheid van geluk en pijn en hoe alles voorbijgaat. Zijn woorden bevatten de boodschap dat het leven geleefd moet worden, met al zijn ups en downs.
Zo herkenbaar voor mij. Inmiddels sta ik op mijn eigen plek in de fontein en stroomt het weer in mijn leven. En natuurlijk zijn er ook in mijn leven ups en downs…
Heel benieuwd wat 2026 weer gaat brengen!
Maak er wat moois van ook als het even tegenzit!
