“Waarin wijs je jezelf nog af?’
Die vraag stelde ik in een coachtraject, op het moment dat mijn coachee van alles vond over hoe haar partner op haar reageerde en vooral over wat hij níet deed.
Het werd stil aan de andere kant van de tafel.
Een lange zucht. Een traan die over haar wang rolde.
‘Goede vraag,’ zei ze zacht.
We zijn zo gewend om naar de ander te wijzen. Om te zoeken naar wat de ander laat, tekortschiet, niet geeft. Maar vaak is dat precies de plek waar we onze eigen pijn niet willen voelen.
Waar we vermijden te kijken naar ons eigen gevoel van afwijzing.
Waar we niet willen onderzoeken welk oud gemis zich opnieuw laat zien.
Waar het kind in ons nog hoopt op iets wat toen niet kwam.
Patronen die je nu in relaties voelt, zijn vaak echo’s van vroeger.
En pas wanneer je durft te kijken naar wat jij zelf nog afwijst, ontstaat er ruimte voor verandering.
Durf jij jezelf die vraag te stellen?
