In mijn werk zie ik veel mensen op die op een kruispunt staan. Aan de buitenkant klopt het plaatje vaak: werk, relatie, gezin en een mooi huis. En toch knaagt er soms iets. Het voelt alsof ze zichzelf onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt.
Vaak heeft dat te maken met overtuigingen die ooit helpend waren. Vooral in de periode waarin je opgroeit, krijg je die mee van onder andere je ouders. Bij mij thuis ging het over doorgaan, niet zeuren en hard werken voor je geld. Overtuigingen die me ver hebben gebracht, maar die me op een bepaald moment ook begonnen tegen te werken.
Wat mij hielp, was stilstaan bij de vraag: waar ben ik eigenlijk trouw aan? En dient dat verhaal mij nog?
De wens voor verandering begint vaak met een onrust die je nog niet goed onder woorden kunt brengen. Dat hoeft ook niet. Belangrijker is dat je jezelf toestaat om vragen te stellen die je misschien lang hebt vermeden. Zo begin je, stap voor stap, aan een nieuw verhaal. Gaandeweg wordt duidelijk wat je anders wilt en op welke manier.
Een nieuw verhaal schrijven betekent niet dat je je oude verhaal moet afkeuren. ‘Geen koorts, hup naar school’ heeft mij ook veel gebracht: doorzettingsvermogen en zitvlees, iets waar ik bij het schrijven van mijn boek dankbaar gebruik van heb gemaakt.
Verandering gaat altijd gepaard met onzekerheid en niet-weten. “Zekerheid is de vijand van verandering,” zei de Argentijnse familiepsycholoog Salvador Minuchin. Als je alleen vasthoudt aan wat je al kent, blijft alles zoals het is.
Nieuwe overtuigingen en patronen ontstaan niet omdat je besluit dat je ze wilt hebben. Ze vragen tijd, moed en geduld. Het begint met bewustzijn: wat voor automatisch gedrag zie ik bij mezelf?
Keuzes maken vind ik zelf ook spannend. Ik ben bezig met mijn buisness coach te bepalen waar ik wel en niet van ben. En ik schrijf aan een online programma over dit onderwerp. Ik zie het inmiddels als spelen en buiten de lijntjes kleuren. Ik hoef niet altijd van A naar B. Soms ga ik eerst naar Z en dan terug naar E of ik blijf gewoon even bij A. En als ik tóch weer op de automatische piloot beland, kan ik steeds vaker denken: ah, daar is ’ie weer.
Alleen al door na te denken over wat je wilt loslaten of veranderen, schrijf je al aan je nieuwe verhaal. En als je onderweg struikelt: dat hoort erbij. Oefening baart kunst. Wees in dit proces vooral een beetje lief voor jezelf. Even blijven liggen mag ook… als je uiteindelijk maar weer opstaat!
En weet: je hoeft het niet alleen te doen. Soms helpt het om samen te kijken naar de verhalen en patronen die je meedraagt in een gesprek, in coaching of in een opstelling.
Je bent welkom.
