Je partner is niet verantwoordelijk voor jouw geluk

Het klinkt misschien romantisch: jij moet mij gelukkig maken. Maar het is een opdracht die niemand kan vervullen. Je partner is niet verantwoordelijk voor jouw geluk. En jij bent niet verantwoordelijk voor dat van je partner. Toch leven veel stellen, vaak zonder het te weten, precies volgens die afspraak.

Waarom we geluk bij de ander neerleggen

Wanneer je als kind het gevoel had dat je niet echt werd gezien, blijft er iets openstaan. Misschien waren je ouders emotioneel niet beschikbaar. Misschien waren ze vooral met hun eigen zorgen bezig. Dan groeit er een verlangen om alsnog gezien te worden.

Dat verlangen neem je mee je volwassen leven in. En de persoon die het dichtst bij je staat, krijgt dan ongemerkt een taak: vul aan wat ik toen gemist heb.

Wat er gebeurt als je partner je gelukkig moet maken

In het begin voelt het vaak prachtig. Eindelijk iemand die je ziet. Maar een partner kan nooit de ouder zijn die je niet had. Hoe hard hij of zij ook zijn best doet, het gat blijft.

Dan ontstaat teleurstelling. Je voelt je niet gezien, terwijl je partner zich tekortschietend voelt. Er ontstaan verwijten, of juist stilte. En jullie raken allebei steeds verder van elkaar af, terwijl jullie zo graag dichtbij willen zijn.

Als jij degene bent die de ander gelukkig moet maken

Het kan ook andersom. Misschien ben jij juist degene die alles doet om de ander gelukkig te houden. Je voelt aan wat hij nodig heeft, je past je aan, je vermijdt ruzie. Ook dat patroon begint vaak vroeg, bij een kind dat leerde zorgen voor de stemming van een ouder.

In beide gevallen draagt iemand iets wat niet van hem of haar is.

Hoe je zelf verantwoordelijkheid neemt voor je geluk

Verantwoordelijk zijn voor je eigen geluk betekent niet dat je alles alleen moet doen. Het betekent dat je gaat kijken naar wat er in jou openstaat, in plaats van het bij de ander te leggen. Een paar vragen die kunnen helpen:

• Wat verwacht ik eigenlijk van mijn partner, en is dat iets wat een volwassene kan geven?
• Wat miste ik vroeger, en herken ik dat gemis nu in mijn relatie?
• Waar maak ik mijn gevoel afhankelijk van de stemming van de ander?

Een relatie tussen twee volwassenen

Als je het gemis van toen erkent, hoeft je partner het niet meer op te lossen. Dan kan de relatie worden wat ze is: een ontmoeting tussen twee volwassenen die ieder hun eigen plek innemen. Vanuit die plek kun je elkaar echt zien. Niet omdat het moet, maar omdat er ruimte is.