Soms hoor je het in teams heel vaak: “we…”.
We vinden…
We hebben besloten…
We denken dat dit niet werkt…
En dan denk je als leider:
Wie is ‘we’ eigenlijk?
Het ‘we’ kan verbinden.
Maar het kan ook in- en tegelijk uitsluiten.
Vanuit systemisch perspectief is één principe altijd actief:
Iedereen wil erbij horen.
Dus als één stem namens het geheel spreekt, wie durft er dan nog een ander geluid te laten horen?
En belangrijker: mag dat wel?
Want afwijken voelt al snel als:
❌️ tegen de groep ingaan
❌️ de harmonie verstoren
❌️ je plek riskeren
Een vraag die helpend kan zijn in het moment:
✅️ “Is dit een ‘we’, of is dit jouw perspectief?”
En misschien nog essentiëler:
✅️ “Welke stemmen horen we nu nog niet?”
Niet om te corrigeren, wel om ruimte te maken. Want een team is geen koninklijk meervoud. Het is een systeem.
En een gezond systeem kan verschil verdragen zonder dat iemand zijn plek verliest.
Herkenbaar? Wie spreekt er in jouw team meestal namens het ‘we’ en wat doet dat met de rest?
📌 Eens over sparren?
